Er op los twitteren of niet?

Twitter is begonnen vanuit de gedachte dat je wilt bijhouden waar je mee bezig bent. Daarvoor heb je 140 letters en cijfers tot je beschikking, het is nog beperkter dan de goede oude SMS. Alle berichten die je plaatst komen in een eigen kanaal op 'http://www.twitter.com/mijnnaam' . De 'killer feature' van Twitter is vervolgens dat ik me kan abonneren op kanalen van andere Twitteraars. En zij natuurlijk op mijn kanaal.

Begonnen als 'leuke gadget' wordt Twitter nu door miljoenen mensen ingezet voor zowel privé als zakelijke communicatie. En daar begint de schoen een beetje te wringen. Als ik 30 vrienden wil volgen en ik heb ook nog zo'n 70 klanten, collega's, en andere bedrijven in mijn lijst en ze twitteren allemaal gemiddeld 3 berichten per dag dan kan ik 300 berichtjes doorploegen.

Herkent u zich al in de overvolle mailbox die elke werkdag 's ochtends voor u klaar staat op kantoor? Hier is Twitter...

Er zijn boeken volgeschreven over hoe om te gaan met een overvolle e-mail INBOX. Het 'probleem' met e-mail is dat als een adres eenmaal bekend is, iedereen iets ongevraagd kan sturen. De oplossingen hiervoor zitten allemaal aan de ontvanger-kant: intelligente filters, SPAM-blockers en andere hulpmiddelen zijn de afgelopen jaren ontwikkeld. E-mail is inmiddels al volwassen op het Internet en passé voor de jeugd.

Twitter is echter 'opt-in'. Ik krijg alleen de berichtjes van andere Twitteraars gezien waar ik expliciet om gevraagd heb. En wat doe ik als iemand zijn Twitter kanaal volgooit met voor mij niet relevante (zakelijk) of interessante (privé) berichten? Dan gaat hij uit mijn volglijst.

Daarom heb ik twee Twitter-accounts aangemaakt. Een zakelijke twitter ('fredvd'), waar ik mijn programeer, Plone en trainerswerk bij Zest Software op bijhoud, met misschien twee of drie berichten per dag. En een privé twitter ('nilkram') waar mijn vrienden/familie mijn beslommeringen kan bijhouden. Zo houd ik hopelijk iedereen tevreden. Want de macht ligt op Twitter bij de ontvanger.