Maatschappelijk betrokken met Simavi

In onze westerse 'beschaving' zijn we zo veel bezig met ons zelf, dat een reclamespotje van een goed doel ons zelfs niet meer raakt. Er moet echt een flinke ramp gebeuren willen we nog onder de indruk raken. Iedereen in Nederland herinnert zich Haiti. Erg veel leed op televisie, waar we graag naar kijken. Maar we mogen trots zijn op het bedrag wat we in het dal van de recessie inzamelen. Inmiddels is het geen nieuws meer en hebben we massaal een zonvakantie geboekt om bij te komen van de strenge winter.

Ik kan er niets aan doen, maar voor mij gaat betrokken zijn door na een ramp. Er gaat geen week voorbij zonder verbazing over gedrag van mensen die ik tegenkom in mijn leven. Of het nu gaat om onbekenden op straat of mensen die wat dichter bij me staan. Iedere dag neem ik even de tijd om bewust na te denken over wat ik meegemaakt heb en vervolgens te luisteren wat mijn hart daarvan vindt. Veel mensen lijken vol vooroordelen de wereld in te kijken en direct met hun mening klaar te staan. Op zich niets mis mee als je er ook maar naar handelt, dat is wel zo eerlijk naar jezelf en je omgeving.

Ondernemen met je hart

Waarom loop ik collecte voor Simavi? Het is niet zo dat ik zelf eens een avondje op zoek gegaan ben op het internet met het idee: ik wil collecte lopen en ga op zoek naar een goed doel. Nee, ik werd gebeld door een vrijwilliger die voor Simavi op zoek was naar mensen die mee wilden helpen. Ik heb zelf een zoon van twee en ben erg betrokken bij de zorg en opvoeding. Ik ben mij bewust van de enorme luxe waarin wij leven, om hem de nodige bescherming, gezonde voeding, hygiëne, aandacht en liefde te geven. Als ik hoor dat Simavi zich inzet voor de gezondheid van moeders in ontwikkelingslanden, zeg ik daar JA tegen.

Ik vind het heerlijk om buiten te wandelen. Normaal doe ik dat met mijn hond, nu met een collectebus. Het is een enorm dankbare wandeling, want de meeste mensen geven graag. Eén vrouw liet me trots twee foto's zien van kinderen met een glimlach van oor tot oor die in Kenya geholpen werden met de steun van de wereldwinkel van haar zoon. Een andere vrouw gaf me een compliment, omdat zij niet veel mensen van mijn leeftijd tegenkwam die bereid zijn om te collecteren. Zelf collecteert zij regelmatig voor de Hartstichting, de Kankerbestrijding en de Nierstichting. Een derde vrouw corrigeerde mij. Ding dong: "Heeft u een kleine bijdrage voor Simavi?". "Een KLEINE bijdrage?", vroeg zij. "Nou een grote bijdrage is uiteraard ook welkom!", was mijn antwoord. De rest van mijn route heb ik het woord kleine weggelaten.

Toch zijn er ook mensen die minder leuk reageren. Het toppunt vandaag was een jonge moeder van twee kinderen, die zonder enige blijk van interesse voor het doel waar ik voor liep de volgende woorden naar buiten wierp:"Wij zijn principeel tegen goede doelen, de overheid geeft al genoeg van onze belastingcenten weg." Ze deed haar deur al weer dicht voordat ik iets zinnigs terug kon zeggen.

Minister Koenders, er zijn dus mensen die het niet waarderen dat u hun geld afneemt en overmaakt op giro 555.

Maatschappelijk betrokken ondernemen is helemaal niet moeilijk. Je kunt er een mening over hebben, maar uiteindelijk komt het hierop neer. Naar je hart luisteren en het gewoon doen.